Wielki Tydzień 2018

Święte Triduum Paschalne.

 

Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego.

 

W poranek wielkanocny -przemierzając raz jeszcze etapy przeżywane w Triduum, pozwoli nam usłyszeć uroczyście proklamację zmartwychwstania: „Zmartwychwstał już Chrystus, Pan mój i nadzieja, a miejscem spotkania będzie Galilea”.
Jest to wspaniała wiadomość.
A w wielu krajach świata, zwłaszcza w Europie Wschodniej, ludzie pozdrawiają się słowami „Chrystus zmartwychwstał!”. Te słowa wzruszającego uniesienia są uwieńczeniem Triduum. Zawierają one nie tylko orędzie radości i nadziei, ale także wezwanie do odpowiedzialności i misji. I oczywiście jest to święto, które jednak nie sprowadza się do ciasta wielkanocnego czy jajek. Orędzie to, do którego prowadzi Triduum, przygotowując nas do jego przyjęcia, stanowi centrum naszej wiary i naszej nadziei. Jest rdzeniem, kerygmatem, nieustannie ewangelizującym Kościół, który sam jest posłany do ewangelizowania.

Św. Paweł streszcza wydarzenie paschalne w następującym wyrażeniu: „Chrystus został złożony w ofierze jako nasza Pascha” (1 Kor 5,7). Dlatego „to, co dawne, minęło, a oto wszystko stało się nowe” (2 Kor 5, 17). Toteż w dzień wielkanocny udzielano chrztu św. Ja także podczas liturgii Wigilii Paschalnej ochrzczę tutaj u św. Piotra siedem osób dorosłych. A za pomocą innej syntetycznej formuły wyjaśnia, że Chrystus „został wydany za nasze grzechy i wskrzeszony z martwych dla naszego usprawiedliwienia” (Rz 4, 25).

Zbawienie zostało nam dane darmo, dzięki Łasce Bożej i jest to jądro Triduum Paschalnego. Jedynym, który nas usprawiedliwia, jednym, który sprawia rodziny się na nowo jest Jezusa Chrystus a nie kto inny, a za to nic nie trzeba płacić! Bowiem usprawiedliwienie jest darmo dane! To właśnie jest wspaniałością miłości Jezusa: daje nam życie darmo, aby nas uczynić świętymi, aby nas odnowić, aby nam przebaczyć. To właśnie jest istotą tego Triduum Paschalnego.

W Triduum Paschalnym pamięć tego podstawowego wydarzenia staje się celebracją pełną wdzięczności, a jednocześnie odnawia w ochrzczonych poczucie ich nowego stanu, który Apostoł Paweł wyraża: „Jeśliście więc razem z Chrystusem powstali z martwych, szukajcie tego, co w górze, [...] a nie .. tego, co na ziemi” (Kol 3,1-2). Patrzcie w niebo, patrzcie na perspektywę, poszerzcie swój horyzont. To jest nasza wiara, to jest nasze usprawiedliwianie. To jest stan łaski. Przez chrzest bowiem zmartwychwstaliśmy z Jezusem i umarliśmy dla rzeczy i dla logiki świata; odrodziliśmy się jako nowe stworzenia: jako taka rzeczywistość, która domaga się, aby stawać się konkretnym życiem dzień po dniu.

Chrześcijanin, jeśli naprawdę pozwala, by obmył go Chrystus, jeśli naprawdę pozwala, aby ogołocił go ze starego człowieka i kroczył w nowym życiu, chociaż pozostaje grzesznikiem, nie może już być zepsuty. Usprawiedliwienie Jezusa zbawia nas od zepsucia. Jesteśmy grzesznikami, ale nie zepsutymi.
Nie może już żyć ze śmiercią w duszy, ani też nie może być przyczyną śmierci.
I tutaj muszę powiedzieć coś smutnego i bolesnego. Są chrześcijanie obłudni, ci którzy mówię Jezus zmartwychwstał, zostałem usprawiedliwiony przez Jezusa, żyję nowym życiem, ale żyję życiem zepsutym. A ci obłudni chrześcijanie źle skończą. Zepsuty udaje osobę honorową, ale w końcu w środku jest zgnilizna. Jezus daje nam nowe życie. Chrześcijanin nie może żyć ze śmiercią w duszy, ani też nie może być przyczyną śmierci. Pomyślmy o tzw. chrześcijanach-mafiosach. Nie mają oni w sobie nic z chrześcijaństwa. Nazywają się chrześcijanami, ale niosą śmierć w duszy a także innym. Módlmy się za nich, aby Pan poruszył ich duszę.
Bliźni, zwłaszcza najmniejszy i najbardziej cierpiący, staje się konkretnym obliczem, które powinniśmy obdarzyć taką miłością, jaką obdarzył nas Jezus. A świat staje się przestrzenią naszego nowego życia, jako zmartwychwstałych.
Stojąc z podniesioną głową, możemy dzielić upokorzenie tych, którzy także dziś, jak Jezus, przeżywają cierpienie, nagość, są w potrzebie, samotni, stają w obliczu śmierci, aby dzięki Niemu i wraz z Nim zostać narzędziami odkupienia i nadziei, znakami życia i zmartwychwstania /Papież Franciszk/

                               

 

Wigilia Paschalna

Ta liturgia, najbardziej uroczysta ze wszystkich liturgii w roku, należy już do Niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego. Tym samym otwiera ona pięćdziesięciodniowy okres wielkanocnej radości. Jak Triduum Paschalne jest centrum całego roku kościelnego, tak Wigilia Paschalna stanowi ośrodek Triduum Sacrum. Liturgię Wigilii rozpoczyna się dopiero po zapadnięciu zmroku w sobotę./brewiarz.pl/

 

Uroczystość rozpoczęła się od liturgii światła, podczas której pobłogosławiony jest ogień – symbol objawiającego się Boga, a następnie od ognia została zapalona świeca wielkanocna, czyli Paschał, który jest symbolem Chrystusa Zmartwychwstałego. Kapłani i wierni procesyjnie wnieśli światło Chrystusa.

Jesteśmy stworzeni na obraz i podobieństwo Boże i nic tego nie zmieni!  To jest źródło naszej największej godności. Człowiekowi nikt nie musi przyznawać żadnej godności. Człowiek ma swoją godność, która wynika z tego, że każdy z nas nosi w sobie obraz jedynego Syna Bożego. Stańmy się do Niego podobni! 

Prawda tej nocy jest taka, że wchodzimy w krzyż i to nie jest miejsce śmierci, to jest miejsce narodzin. Bóg nas przeprowadza przez to, o czym myślimy, że to nas zabije! Cud się zawsze dzieje w człowieku
Przykładem jest to, że izraelici odważyli się wejść w środek morza. Poszlibyśmy? Cud polega na zaufaniu człowieka Bogu, a nie dlatego, że woda się rozstępuje!

 Idźcie do Galilei, jak wam powiedział. – mówił anioł do niewiast przybyłych do grobu. – W naszych relacjach z Jezusem wierzymy Jezusowi na słowo! To słowo jest z poleceniem, by iść do Galilei. Idźcie tam gdzie się wszystko zaczęło między nami. Idźcie do naszych pierwszych spotkań, do naszych pierwszych doświadczeń, do momentu kiedy poszliście za mną. Iść do Galilei to znaczy, że możemy wszystko zacząć od nowa!
To Jezusowe polecenie jest skierowane do apostołów ale z imienia Jezus wymienia tylko Piotra, który po swoim zaparciu uważa, że nie jest godny, by zacząć od nowa!

 Nie ma nikogo, dla kogo nie ma powrotu do Galilei! Jak mamyw sobie poczucie, że jesteśmy jak Piotr. Żeście z Jezusem jakoś zbankrutowali, że za daleko zabrnęliśmy w swój grzech, w zdradę to usłyszmy jak Jezus wymienia nas po imieniu, mówi do nas po imieniu, właśnie do nas! 

 Niech ten moment odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych, uświadomi nam, że jestśmy ochrzczeni, a nie – byłem ochrzczony lata temu – tylko, że teraz jestem ochrzczony, że chrzest jest rzeczywistością żywą, że chrzest jest źródłem. Chciejmy odnaleźli w sobie to wszystko, co ten chrzest pozytywnie w nasze życie wnosi. Bo nie chodzi tylko o to, że chrzest gładzi nasze grzechy, ale chrzest obdarza nas potrójną godnością: królewską, kapłańską i prorocką – to są bardzo piękne wymiary naszego życia.

                                               

 

 

Wielka Sobota

Również dzisiaj Kościół powstrzymuje się od sprawowania Eucharystii. Wierni przychodzą do kościoła, by adorować Chrystusa w Grobieoraz aby poświęcić pokarmy na wielkanocny stół.

Po zapadnięciu zmroku rozpoczyna się uroczysta liturgia Wigilii Paschalnej.Należy już ona do Niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego. Tym samym otwiera ona pięćdziesięciodniowy okres wielkanocnej radości.

 

Rozważając tę nadprzyrodzoną rzeczywistość, wkroczymy w ciszę Wielkiej Soboty, by oczekiwać na chwalebny triumf Chrystusa w zmartwychwstaniu. Patrząc na grób możemy zastanowić się nad tragedią ludzkości, która bez swego Pana musi doświadczać samotności i zniechęcenia. Człowiek wpatrzony w samego siebie czuje się odarty z wszelkiej nadziei w obliczu bólu, klęsk życiowych, a zwłaszcza wobec śmierci. Co mamy czynić? Trzeba czekać na zmartwychwstanie. Jak głosi stara tradycja ludowa, będzie wówczas z nami Maryja, Panna Bolesna i Matka złożonego w ofierze Chrystusa.

Jednakże w wielkosobotnią noc, podczas uroczystej wigilii paschalnej, «matki wszystkich wigilii», radosny śpiew przerwie milczenie: Exsultet. Jeszcze raz zostanie ogłoszone zwycięstwo Światła nad ciemnościami, Życia nad śmiercią, a Kościół radować się będzie ze spotkania ze swym Panem.

Tą drogą wkroczymy w klimat Paschy Zmartwychwstania, nie kończącego się nigdy dnia, który Pan rozpoczyna powstając z martwych./Jan Paweł II/

 

Wielką Sobotę charakteryzuje głęboka cisza. W kościołach ozdoby są pozdejmowane i nie przewiduje się szczególnej liturgii. W tym czasie oczekiwania i nadziei wierni są zachęcani do modlitwy, refleksji i nawrócenia, również przez sakrament pojednania, aby — wewnętrznie odnowieni — mogli uczestniczyć w świętowaniu Paschy.

W noc Wielkiej Soboty, podczas uroczystej Wigilii Paschalnej, «matki wszystkich wigilii», ta cisza zostanie przerwana śpiewem Alleluja, zwiastującym zmartwychwstanie Chrystusa i obwieszczającym zwycięstwo światła nad ciemnościami, życia nad śmiercią. Kościół będzie się radował ze spotkania ze swym Panem, wkraczając w dzień Paschy, którą Pan rozpoczyna, powstając z martwych....

 Niech w tej duchowej drodze towarzyszy nam Najświętsza Dziewica. Niech Ona, która towarzyszyła Jezusowi podczas Jego męki i była obecna pod krzyżem, wprowadzi nas w misterium paschalne, byśmy mogli doświadczyć radości i pokoju Zmartwychwstałego. /Benedykt XVI/

 

Wielki Piątek Męki Pańskiej

Kościół nie sprawuje Eucharystii.W kościołach są odprawiane jedynie uroczyste liturgie Męki Pańskiej, w czasie których odczytuje się (lub śpiewa) Mękę Pańską według św. Jana oraz adoruje Krzyż, któremu dzisiaj oddaje się taką cześć, jak Chrystusowi Eucharystycznemu.

Zgodnie z kanonami 1251-1252 KPK w dniu dzisiejszym wszystkich obowiązuje post ścisły- post i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych. Osoby od 14. do 18. roku życia oraz osoby mające ponad 60 lat są zobowiązane jedynie do wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych. Osoby między 18. a 60. rokiem życia powinny zachować nie tylko wstrzemięźliwość, ale również post: trzy posiłki, przy czym tylko jeden do syta, a dwa - lekkie. Z obowiązku tego są zwolnione osoby chore.
Kościół zachęca także do przedłużenia postu i wstrzemięźliwości aż do rozpoczęcia liturgii Wigilii Paschalnej w Wielką Noc.
W dniu dzisiejszym jesteśmy wezwani do trwania przed Chrystusem Ukrzyżowanym.
Ten dzień nie powinien mieć charakteru wyłącznie smutnego - Mękę Chrystusa rozważamy przecież w kontekście nadchodzących Świąt Zmartwychwstania. Niemniej jednak Wielki Piątek ma być dniem wyciszenia i skupienia.
Dziś rozpoczyna się coroczna Nowenna do Miłosierdzia Bożego, którą przekazała nam św. siostra Faustyna Kowalska./brewiarz.pl/

 

W Wielki Piątek będziemy wspominać mękę i śmierć Pana. Na odpuszczenie grzechów ludzkości, Jezus zechciał złożyć swoje życie w ofierze, wybierając w tym celu najokrutniejszą i najbardziej upokarzającą śmierć — ukrzyżowanie. Ścisły związek łączy Ostatnią Wieczerzą i śmierć Jezusa. Podczas wieczerzy Jezus daje swoje Ciało i swoją Krew, czyli swoje ziemskie życie, samego siebie, antycypując swoją śmierć i czyniąc ją aktem miłości. I tak w śmierci, będącą ze swej natury końcem, zerwaniem wszelkich więzi, On daje siebie, czyni z niej narzędzie zbawienia i obwieszcza zwycięstwo miłości. W ten sposób Jezus staje się kluczem do zrozumienia Ostatniej Wieczerzy, która jest antycypacją przemiany okrutnej śmierci w dobrowolną ofiarę, w akt miłości, odkupiającej i zbawiającej świat./Benedykt XVI/

Wielki Piątek jest dniem czytania opisu Męki i kontemplacji Krzyża. W nim objawiło się w całej pełni miłosierdzie Ojca. Tak modlimy się w liturgii: «Byliśmy umarli z powodu grzechu i niezdolni zbliżyć się do Ciebie, ale Ty dałeś nam najwyższy dowód swego miłosierdzia, gdy Twój Syn, jedyny Sprawiedliwy, wydał się w nasze ręce i pozwolił się przybić do krzyża» (Mszał Rzymski, I. Modlitwa eucharystyczna o tajemnicy pojednania). Tajemnica ta budzi tak wielkie wzruszenie, że apostoł Piotr w liście do wiernych w Azji Mniejszej nie wahał się napisać: «Wiecie bowiem, że z waszego, odziedziczonego po przodkach, złego postępowania zostali wykupieni nie czymś przemijającym, srebrem lub złotem, ale drogocenną krwią Chrystusa, jako baranka niepokalanego i bez zmazy» (1 P 1, 18-19).

Dlatego też, po odczytaniu opisu Męki Pana, Kościół stawia w centrum liturgii Wielkiego Piątku adorację Krzyża, nie jako symbolu śmierci, lecz jako źródła autentycznego życia. W tym dniu, pełnym duchowego wzruszenia, dominuje nad światem krzyż Chrystusa, sztandar nadziei dla wszystkich, którzy z wiarą przyjmują jego tajemnicę we własnym życiu. /Jan Paweł II/

 

                                

 

 

Grób Pański

Wystrój nawiązuje do tego samego fragmentu z księgi Ezechiela (Ez 37, 1-14) co Ciemnica Pańska. Grób Pański jest interpretacją wizji Ezechiela. Słowo Boże – Jezus Chrystus – schodzi do grobu, ożywić kości wiernych umarłych i poległych. W centrum Grobu Pańskiego od liturgii Wielkiego Piątku do rozpoczęcia Wigilii Paschalnej, znajduje się osoba Jezusa Chrystusa ukryta pod postacią chleba i umieszczona w monstrancji. Miejsce dla monstrancji znajduje się w koronie na tle krzyża. Te elementy wspólnie tworzą „Pieczęć Boga Żywego”. Krzyż stojący prosto jak na Golgocie to krzyż zwycięstwa Jezusa, Syna Bożego, nad śmiercią, grzechem i szatanem. Korona z trzema wyniesieniami symbolizuje Trzy Osoby Boskie: Boga Ojca, Syna Jezusa Chrystusa i Ducha Świętego. Promienie wychodzące z centrum krzyża to promienie chwały i zwycięstwa Naszego Zbawiciela i Odkupiciela, który wzywa umarłych do pójścia za nim w kierunku Nieba symbolizowanego przez tło podświetlone na niebiesko. Kontury postaci zbliżających się do Jezusa Chrystusa oznaczają, że zostali oni wybrani, a ich ciała są już ciałami uwielbionymi – zmartwychwstali. Roztaczający się w Grobie Pańskim zapach to „zapach świętości”, którym zostali obdarzeni ludzie święci.
Jezus Chrystus umarł za nasze grzechy i zstąpił do krainy umarłych, aby wydobyć swoich wiernych z grobów i zabrać do Królestwa Boga Ojca. Czy chcemy zmartwychwstać do życia? Czy chcemy znaleźć się między świętymi? Czy jesteśmy wierni Bogu?

 

Msza Wieczerzy Pańskiej.

W Wielki Czwartek Kościół sprawuje tylko jedną Eucharystię - wieczorem, tzw. Mszę Wieczerzy Pańskiej.

Wieczorna Msza Wieczerzy Pańskiej rozpoczyna obchody  Świętego Triduum Paschalnego.

Jedynie w kościołach katedralnych przez południem odprawiana jest Msza Krzyżma świętego, na której gromadzą się kapłani danej diecezji, by pod przewodnictwem swojego biskupa odnowić przyrzeczenia kapłańskie i poświęcić święte oleje, używane podczas sakramentów w ciągu całego roku.
Wraz z Modlitwą popołudniową kończy się okres Wielkiego Postu. Wieczorna Msza  rozpoczyna obchody  Świętego Triduum Paschalnego.

Z wdzięcznym sercem obchodzić będziemy pamiątkę ustanowienia Eucharystii. Podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus «umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował» (J 13, 1), i właśnie w momencie kiedy Judasz przygotowywał się, by Go zdradzić i jego serce ogarnęły ciemności, miłosierdzie Boże triumfowało nad nienawiścią, a życie nad śmiercią: «Jezus wziął chleb i odmówiwszy błogosławieństwo, połamał i dał uczniom, mówiąc: 'Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje'. Następnie wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie, dał im, mówiąc: 'Pijcie z niego wszyscy, bo to jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów’» (Mt 26, 26-28).

"Nowe i wieczne Przymierze Boga z człowiekiem jest więc wypisane niezmywalnymi literami w krwi Chrystusa, cichego, spokojnego i łagodnego Baranka, ofiarowanego bez żadnego przymusu, by zadośćuczynić za grzechy świata.
Po zakończeniu celebracji Kościół zachęca nas do długiej adoracji Eucharystii i do rozważania tej nadzwyczajnej i nieogarnionej tajemnicy miłości./Jan PawełII/

"Po południu będziemy obchodzić ustanowienie Eucharystii. Pisząc do Koryntian, apostoł Paweł utwierdzał pierwszych chrześcijan w prawdzie o tajemnicy eucharystycznej, przekazując im to, czego sam się dowiedział: «Pan Jezus tej nocy, której został wydany, wziął chleb i dzięki uczyniwszy, połamał i rzekł: 'To jest Ciało moje za was [wydane]. Czyńcie to na moją pamiątkę!' Podobnie, skończywszy wieczerzę, wziął kielich, mówiąc: 'Kielich ten jest Nowym Przymierzem we Krwi mojej. Czyńcie to, ile razy pić będziecie, na moją pamiątkę!'» (1 Kor 11, 23-25). Słowa te ukazują jasno zamiar Chrystusa: pod postaciami chleba i wina On staje się obecny w sposób rzeczywisty, poprzez swoje Ciało wydane za nas i Krew przelaną jako ofiara Nowego Przymierza. Jednocześnie ustanawia On apostołów oraz ich następców szafarzami tego sakramentu, który powierza swojemu Kościołowi jako najwyższy dowód swojej miłości.

Ponadto wymownym obrzędem przypomnimy gest Jezusa umywającego nogi apostołom (por. J 13, 1-25). Akt ten staje się dla ewangelisty symbolem całego życia Jezusa i objawia Jego miłość do końca, miłość nieskończoną, która ma moc uzdolnić człowieka do komunii z Bogiem i uczynić go wolnym.
Pod koniec liturgii Wielkiego Czwartku Kościół umieszcza Najświętszy Sakrament w specjalnie przygotowanym miejscu, ma to symbolizować samotność w Getsemani i śmiertelną udrękę Jezusa.
Przed Najświętszym Sakramentem wierni kontemplują Jezusa w godzinie Jego samotności i modlą się, aby wyeliminowano wszelkie formy samotności w świecie.
Ta liturgiczna droga stanowi również zachętę, by dążyć do głębokiego spotkania z Panem na modlitwie, by rozpoznać Jezusa pośród samotnych, by czuwać z Nim oraz uczyć się głosić Go jako światło własnego życia./Benedykt XVI/

 

                                                                                                   

 

Ciemnica Pańska

Czarne płótna ukazują grozę zbliżających się wydarzeń. Widoczny fragment Pisma Świętego napisany jest delikatną, wąską, jak ludzkie kości, czcionką. Fragment ten bowiem stanowi część szerszej perykopy z księgi Ezechiela (Ez 37, 1-3) zatytułowanej „Słowo, które pobudza do życia”. Opisuje ona wizję proroka Ezechiela w czasie niewoli babilońskiej. Bóg ukazuje Ezechielowi znaną mu dolinę z ludzkimi kośćmi: miejsce pobojowiska, bądź też pochówku. Prorok jest zaskoczony ich ilością i wiekiem. Następnie Bóg pyta Ezechiela o przyszły los tych kości. Zadawanym pytaniem chce dotknąć najgłębszych pokładów ludzkiego jestestwa, poruszyć proroka i skłonić do wejścia w dialog. Odpowiedź proroka wyraża z jednej strony słabość i kruchość ludzkiej egzystencji, z drugiej zaś pragnienie całkowitego oddania wszelkiej inicjatywy Bogu: „Panie Boże, Ty to wiesz”.

Wydarzenia Wielkiego Tygodnia, jak dolina pełna starych ludzkich kości, mają dotknąć najgłębszych pokładów naszego jestestwa, poruszyć nas. Jezus Chrystus swoim życiem zadaje nam pytanie dotyczące pójścia za nim. On jest Drogą, Prawdą i Życiem. Czy zaufamy Bogu jak to uczynił Ezechiel? Jaka będzie nasza odpowiedź? Czy w ogóle jej udzielimy?

 

 

 

Niedziela Palmowa

Niedziela Męki Pańskiej, zwana w tradycji Niedzielą Palmową to dzień, który rozpoczyna w Kościele obchody wielkiego tygodnia.
Ewangelia opowiada o wjeździe Jezusa do Jerozolimy jak i o Męce Pańskiej.
Kiedy wchodzimy w wielki tydzieńmusimy odłożyć broń! Wchodzimy za Jezusem do Jerozolimy za naszym łagodnym Królem. Za naszym Zwycięzcą! 
Chrystus jest Księciem Pokoju. Pokoju rozumianego w zupełnie inny sposób niż czysto po ludzku dlatego ucząc się od Niego mamy być do Niego podobni! 
Czytamy Mękę Pańską, aby zobaczyć kto tak naprawdę wtedy wygrał. Jezus przegrał czy wygrał? Piłat przegrał czy wygrał? Kajfasz przegrał czy wygrał? 
Z kim chcemy być w tej ewangelii męki? Po czyjej stronie chcecmy być?

"– Pokażmy Jezusowi, że idziemy za Nim! Za tym Królem, który jest skuteczny! Który na progu wielkiego tygodnia daje nam słowo: złóżcie broń, opróżnijcie wszystkie swoje arsenały, przestańcie się zbroić na siebie nawzajem i uwierzcie, że to jest sposób, aby zbudować sensowne relacje, by doznać bezpieczeństwa, które daje Pan!" – mówił arcybiskup Ryś przewodniczący Komisji Episkopatu do spraw Nowej Ewangelizacji.

W Naszej Parafi też szliśmy za Chrystusem Królem z palmami i rozważaliś jego ofiarę za nas grzesznych.

                                        

 

Nowo tworząca się wspólnota Kościół Domowy

„Im czystsza, piękniejsza miłość, tym wspanialszy owoc.''/ ks. Franciszek Blachnicki/

Od października 2017r. w naszej parafii powstaje krąg Domowego Kościoła, który obecnie tworzą cztery małżeństwa wraz z parą animatorską. Aktualnie małżeństwa przechodzą etap ewangelizacji, który jest wstępem do formacji we wspólnocie. Opiekunem i zarazem doradcą duchowym kręgu jest ksiądz proboszcz Marek Dzióba.

Domowy Kościół jest ruchem małżeńsko - rodzinnym świeckich w Kościele, działającym w ramach Ruchu Światło – Życie. Założycielem Domowego Kościoła jest obecny kandydat na ołtarze ks. Franciszek Blachnicki (1921-1987). Wspólnota zwraca szczególną uwagę na duchowość małżeńską, czyli dążenie do świętości w jedności ze współmałżonkiem. Pragnie wspierać małżeństwa w budowaniu między nimi prawdziwej harmonii, która jednocześnie stwarza najlepsze warunki do dobrego wychowania dzieci w duchu chrześcijańskim.

Początek istnienia wspólnoty datuje się na rok 1973, kiedy to funkcjonowała pod nazwą Oazy Rodzin. Obecnie Domowy Kościół działa w 21 krajach świata i skupia w swoich kręgach blisko czterdzieści cztery tysiące osób.                      

       Jako członkowie ruchu jesteśmy przekonani, że nasza wspólnota pomaga przede wszystkim w zbliżeniu się małżonków do Boga , ale jest również doskonałym lekarstwem na bolączki trawiące współczesne rodziny.

     Zachęcamy małżonków sakramentalnych do zapoznania się z charyzmatem ruchu i zasadami jego działania.

     Zapraszamy na najbliższe spotkanie kręgu, które odbędzie się 22 kwietnia o godz. 16-tej na plebanii przy naszej parafii.

           Ksiądz proboszcz oraz wspólnota Domowego Kościoła.

                         

Orędzie Papieża Franciszka na Wielki Post 2018r

Drodzy Bracia i Siostry!

Ponownie zbliża się Pascha Pana! Aby nas do niej przygotować, Boża Opatrzność daje nam każdego roku Wielki Post, „sakramentalny znak naszego nawrócenia”[1], który zapowiada i urzeczywistnia możliwość nawrócenia się do Pana całym sercem i całym życiem. Również w tym roku – przez to przesłanie – pragnę pomóc całemu Kościołowi w przeżywaniu z radością i w prawdzie tego czasu łaski; a inspiruję się w tym słowami Jezusa z Ewangelii Mateusza: „Ponieważ wzmoże się nieprawość, ostygnie miłość wielu” (24, 12). To zdanie zawarte jest w mowie dotyczącej końca czasów, wygłoszonej w Jerozolimie, na Górze Oliwnej, właśnie tam, gdzie rozpocznie się męka Pana. Jezus, odpowiadając na pytanie uczniów, zapowiada wielkie udręki i opisuje sytuację, w jakiej może znaleźć się wspólnota wierzących: w obliczu bolesnych wydarzeń pewni fałszywi prorocy wielu wprowadzą w błąd, tak iż grozić będzie wygaśnięcie w sercach miłości, która jest istotą całej Ewangelii.
Fałszywi prorocy.
Słuchamy tego fragmentu i zastanawiamy się: jakie postaci przybierają fałszywi prorocy?
Przypominają oni „zaklinaczy węży”, to znaczy wykorzystują ludzkie emocje, aby zniewalać ludzi i prowadzić ich tam, gdzie chcą. Ileż dzieci Bożych daje się zwieść powabom trwającej parę chwil przyjemności, którą bierze się za szczęście! Iluż mężczyzn i ile kobiet żyje jakby pod urokiem iluzji pieniądza, który w rzeczywistości czyni ich niewolnikami zysku lub niegodziwych interesów! Ileż osób żyje, sądząc, że same sobie wystarczają, i padają ofiarą samotności!
Inni fałszywi prorocy to „szarlatani”, którzy proponują łatwe i natychmiastowe sposoby zaradzenia cierpieniom, środki, które okazują się jednak zupełnie nieskuteczne – jakże wielu młodym ludziom proponowane jest fałszywe remedium w postaci narkotyków, relacji „jednorazowego użytku”, zarobków łatwych, ale nieuczciwych! Jak wielu jest wciąż zaplątanych w sieć życia całkowicie wirtualnego, w którym relacje wydają się łatwiejsze i szybkie, a potem okazują się dramatycznie pozbawione sensu! Ci oszuści, proponujący rzeczy bez wartości, odbierają natomiast to, co jest najcenniejsze, jak godność, wolność i zdolność kochania. To pokusa próżności prowadzi nas do tego, że puszymy się jak paw… i potem się ośmieszamy; a ze śmieszności nie ma powrotu. Nic dziwnego: od zawsze diabeł, który jest „kłamcą i ojcem kłamstwa” (J 8, 44), przedstawia zło jako dobro, a fałsz jako prawdę, aby zmylić serce człowieka. Dlatego każdy z nas jest wezwany do tego, by w swoim sercu rozeznawał i badał, czy jest zagrożony przez kłamstwa tych fałszywych proroków.
Trzeba się nauczyć nie zatrzymywać na poziomie bezpośrednim, powierzchownym, ale rozpoznawać to, co zostawia w nas dobry i trwalszy ślad, bowiem pochodzi od Boga i służy rzeczywiście naszemu dobru.

Czytaj więcej...

Wielki Post 2018

Boga nie męczy, ani nigdy nie będzie męczyło wyciąganie ręki (por. Bulla Misericordiae vultus, 19).

Powróć bez lęku, by doświadczyć uzdrawiającej i jednającej czułości Boga! Pozwól, by Pan uzdrowił rany grzechu i wypełnił proroctwo, jakie otrzymali nasi ojcowie: „Dam wam serce nowe i ducha nowego tchnę do waszego wnętrza, odbiorę wam serce kamienne, a dam wam serce z ciała” (Ez 36,26).

Zatrzymaj się, spójrz i powróć!  /Papież Franciszek/

Adoracja Najświętszego Sakramentu

 

Rozważania pasyjne w czasie  marcowej adoracji Wieczoru Uwielbienia.

            

 

    

 

 

Droga Krzyżowa dla dzieci

Drogę krzyżową przygotowały tym razem  najmłodsze scholanki,  pod opieką starszych koleżanek. Dziękujemy Tymkowi, ktory rowniez włączył się aktywnie w przygotowanie drogi krzyżowej.

             

 

Spowiedź wielkopostna w innych parafiach

 

20 marca /wtorek/    godz 9-12, 15-18.    Parafia św. Michała Archanioła  

21 marca /środa/    godz 9-12, 15-18.    Parafia NMP Saletyńskiej

22 marca /czwartek/    godz 10-11, 16-18.    Parafia Matki Odkupiciela

23 marca /piątek/    godz 10-12, 16-18.    Parafia Najświętszego Serca Jezusowego.

24 marca /sobota/    godz 16-16.30, 17.30-18.    Parafia św.Jana Pawła II

UWAGA 

Jutro- 19 marca  w naszej parafii odbędzie się spowiedź przedświąteczna w godz. 9:00-12:00 i 15:00-18:00. 

 

Występ chóru Con Anima

 

W Niedzielę  na Mszę Świętą o godz. 18:00,  oprawę muzyczną przygotował chór Con Anima z parafii pw. św. Piotra i Pawła w Waśniowie pod dyrekcją Moniki Gryzka.

    

 

 

 

Kolejna droga krzyżowa przygotowana przez młodzież i dzieci że scholi i Oazy. (Więcej na stronie Wspólnot)

            

 

Fatima marzec 2018r.

Orędzie z Fatimy pozostaje wciąż aktualne. Matka Boża pouczyła dzieci fatimskie o tym, co podstawowe. Przypomniała, że ciągle musimy się nawracać, a popełnione przez nas zło powinniśmy odpokutować. Matka Boża polecała również w Fatimie codziennie odmawiać różaniec, w którym. Jej oczyma patrzymy na życie Chrystusa. Musimy bowiem poznać i pokochać Pana Jezusa, Zbawiciela świata i do Niego właśnie ciągle się nawracać. Niech udział w tyj Mszy Świętej i procesji wspomaga przemianę naszego życia, o którą prosi Fatimska Pani.

                                    

 

 

Sprzątanie kościoła

       

 

 

 

Doroczna główna uroczystość Legionu Maryi

           10 marca 2018 roku w naszej parafii odbyła się doroczna główna uroczystość Legionu Maryi, która nosi nazwę acies. Podczas tej uroczystości legioniści odnawiają poświęcenie się Matce Bożej, wypowiadając osobiście następujące słowa: Jestem całkowicie Twój, moja Królowo, moja Matko, i wszystko, co posiadam, jest Twoje.

            W tym roku święto legionowe zostało połączone z 15. rocznicą powstania LM przy naszej parafii. Uczestniczyło w nim ponad 40 legionistów z dwóch parafii ostrowieckich oraz z Opatowa, Kunowa i Waśniwa, które razem tworzą kurię. Obecnie opiekunem duchowym Prezydium pod wezwaniem Matki Bożej Fatimskiej oraz Kurii pod wezwaniem Matki Bożej Miłosierdzia jest proboszcz ks. Marek Dzióba.

            Mszy Świętej koncelebrowanej przewodniczył diecezjalny opiekun duchowy LM ks. Rafał Cudziło. Obecny był również opiekun duchowy z parafii św. Michała Archanioła ks. Mirosław Nakonieczny oraz proboszcz naszej parafii ks. Marek Dzióba.

            Znakami znaczącego wydarzenia w naszej świątyni były sztandary, vexillum i ołtarzyk Niepokalanej. Uroczystość w kościele zakończył wspólny śpiew diecezjalnego hymnu LM, po którym uczestnicy przeszli na plebanię na skromną agapę.

                                    

 

 

Rejonowy Dzień Wspólnoty Ruchu Światło-Życie

11 marca 2018 w kościele św. Michała Archanioła młodzież z naszej parafii uczestniczyła w Rejonowym Dniu Wspólnoty Ruchu Światło-Życie. Centralnym punktem spotkania byla Msza św., podczas ktorej zawierzyliśmy sie Niepokalanej -Patronce ruchu. Podczas prac w grupach zastanawialiśmy się co to znaczy, że Niepokalana jest wzorem nowego człowieka. Agape zakończyła nasze spotkanie.

                    

 

Międzyszkolny Konkurs Piosenki Religijnej,

9 marca odbył się Międzyszkolny Konkurs Piosenki Religijnej, w którym wzięły udział nasze scholanki. Zuzia Walas wyśpiewała III miejsce a Zuzia Klepacz wyśpiewała dyplom za piękny śpiew. Gratulujemy

                

 

Droga Krzyżowa 

                

 

REKOLEKCJE WIELKOPOSTNE  głoszone przez ks. Adama Kamińskiego w dzniach 7-9 marca.

Uwaga Spowiedź wielkopostna 19 marca.

            

 

Sprzątanie w kościele marzec 2018

    

 

 

4 marca  Św. Kazimierza Królewicza - odpust w naszej parafii.

 

4 marca w naszej parafii obchodzimy odpust związany z naszym patronem św. Kazimierzem Królewiczem.
Postać św. Kazimierza przybliżył nam ks.Mariusz Góra.
Św. Kazimierz jest czczony jako patron ładu w życiu społecznym, a także wzór postępowania dla osób sprawujących władzę i
rządy w państwie. Odznaczał się bowiem cnotami społecznymi - sprawiedliwością oraz umiłowaniem Ojczyzny i ludzi.

 

Suma odpustowa.

                                              

 

Kazimierz urodził się 3 października 1458 r. w Krakowie na Wawelu. Był drugim z kolei spośród sześciu synów Kazimierza Jagiellończyka. Jego matką była Elżbieta, córka cesarza Niemiec, Albrechta II. 
Pod jej opieką Kazimierz pozostawał do dziewiątego roku życia. W 1467 r. król powołał na pierwszego wychowawcę i nauczyciela swoich synów księdza Jana Długosza, kanonika krakowskiego. "Był młodzieńcem szlachetnym, rzadkich zdolności i godnego pamięci rozumu" - zapisał Długosz o Kazimierzu. W 1475 r. do grona nauczycieli synów królewskich dołączył znany humanista, Kallimach (Filip Buonacorsi). Król bowiem chciał, by jego synowie otrzymali wszechstronne wykształcenie. Ochmistrz królewski zaprawiał ich również w sztuce wojennej.
W 1471 r. brat Kazimierza, Władysław, został koronowany na króla czeskiego. W tym samym czasie na Węgrzech wybuchł bunt przeciwko tamtejszemu królowi Marcinowi Korwinowi. Na tron zaproszono Kazimierza. Jego ojciec chętnie przystał na tę propozycję. Kazimierz wyruszył razem z 12 tysiącami wojska, by poprzeć zbuntowanych magnatów. Ci jednak ostatecznie wycofali swe poparcie i Kazimierz wrócił do Polski bez korony węgierskiej. Ten zawód dał mu wiele do myślenia.
Po powrocie do kraju królewicz nie przestał interesować się sprawami publicznymi, wręcz przeciwnie, został prawą ręką ojca, który upatrywał w nim swego następcę i wciągał go powoli do współrządzenia. Podczas dwuletniego pobytu ojca na Litwie Kazimierz jako namiestnik rządził w Koronie.

Obowiązki państwowe umiał pogodzić z bogatym życiem duchowym. Wezwany przez ojca w 1483 r. do Wilna, umarł w drodze z powodu trapiącej go gruźlicy. 
Na wieść o pogorszeniu się zdrowia Kazimierza, król przybył do Grodna. Właśnie tam, "opowiedziawszy dzień śmierci swej tym, którzy mu w niemocy służyli [...], ducha Panu Bogu poleciwszy wypuścił 4 dnia marca R.P. 1484, lat mając 26" - napisał ks. Piotr Skarga
Pochowano go w katedrze wileńskiej, w kaplicy Najświętszej Maryi Panny, która od tej pory stała się miejscem pielgrzymek.

W 1518 król Zygmunt I Stary, rodzony brat Kazimierza, wysłał przez prymasa do Rzymu prośbę o kanonizację królewicza. Leon X na początku 1520 r. wysłał w tej sprawie do Polski swojego legata. Ten, ujęty kultem, jaki tu zastał, sam ułożył ku czci Kazimierza łaciński hymn i napisał jego żywot. Na podstawie zeznań legata Leon X w 1521 r. wydał bullę kanonizacyjną i wręczył ją przebywającemu wówczas w Rzymie biskupowi płockiemu, Erazmowi Ciołkowi. Ten jednak zmarł jeszcze we Włoszech i wszystkie jego dokumenty w 1522 r. zaginęły. Król Zygmunt III wznowił więc starania, uwieńczone nową bullą wydaną przez Klemensa VIII 7 listopada 1602 r. w oparciu o poprzedni dokument Leona X, którego kopia zachowała się w watykańskim archiwum.

Kiedy w 1602 r. z okazji kanonizacji otwarto grób Kazimierza, jego ciało znaleziono nienaruszone mimo bardzo dużej wilgotności grobowca. Przy głowie Kazimierza zachował się tekst hymnu ku czci Maryi Omni die dic Mariæ (Dnia każdego sław Maryję), którego autorstwo przypisuje się św. Bernardowi Wydaje się prawdopodobne, że Kazimierz złożył ślub dozgonnej czystości. Miał też odrzucić proponowane mu zaszczytne małżeństwo z córką cesarza niemieckiego, Fryderyka III.

Uroczystości kanonizacyjne odbyły się w 1604 r. w katedrze wileńskiej. W 1636 r. przeniesiono uroczyście relikwie Kazimierza do nowej kaplicy, ufundowanej przez Zygmunta III i Władysława IV. W 1953 r. przeniesiono je z katedry wileńskiej do kościoła świętych Piotra i Pawła. Obecnie czczony jest ponownie w katedrze.

Św. Kazimierz jest jednym z najbardziej popularnych polskich świętych. Jest także głównym patronem Litwy. W diecezji wileńskiej do dziś zachował się zwyczaj, że w dniu św. Kazimierza sprzedaje się obwarzanki, pierniki i palmy; niegdyś sprzedawano także lecznicze zioła (odpustowy jarmark zwany Kaziukami). W 1948 r. w Rzymie powstało Kolegium Litewskie pod wezwaniem św. Kazimierza. W tym samym roku Pius XII ogłosił św. Kazimierza głównym patronem młodzieży litewskiej. W 1960 r. Kawalerowie Maltańscy obrali św. Kazimierza za swojego głównego patrona; otrzymali wówczas część relikwii Świętego./brewiarz.pl/